Νίκος Μαυρίδης
Για να το μεταφράσουμε στα νεοελληνικά: Ο Τραμπ, κάτα κάποιο τρόπο, είναι τα χρωστούμενα του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ στον παπανδρεϊκό Λαϊκισμό. Οι ανώτεροι πεπολιτισμένοι του σημιτικού ΠΑΣΟΚ, δεξιόθεν, κεντρόθεν και αριστερόθεν,
χρωστάνε την επιδοτούμενη αεργία, αργομισθία ή καλομισθία τους στην εκλογική βάση του Ανδρέα. Τώρα που το λησμόνησαν, οι ψήφοι πηγαίνουν προς τα δεξιά και οι «βρωμύλοι» populares της άλλης όχθης, που μείναν στην άκρη καθ’ολη την διάρκεια της Μεταπολίτευσης, περιμένουν το δικό τους momentum, αλλά και το δικό τους continuum.
Μετά το παλαιολιθικό «Λάος» και την εξτρεμιστική «Χρυσή Αυγή» βρήκαν τον Τσίπρα του Δημοψηφίσματος, αλλ’ αναζητούν τον δικό τους «δεξιό Ανδρέα». Υπό την –εικαζόμενη πάντως- οικουμενική αύρα του Τραμπ ίσως το πετύχουν. Πιθανότατα όμως, όπως και στην περίπτωση του Μπους Τζούνιορ, οι μαξιμαλιστικές προσδοκίες της λαϊκής δεξιάς θα διαψευσθούν. Ωστόσο τα πολιτικά μαθηματικά της Ιστορίας την ευνοούν. Όσο για τους «καγκελόφρυδους» δεξιούς του Κυριάκου που πίνουν τον πρωινό καφέ τους με τα δύο δάκτυλα και τους Financial Times, θα πρέπει μάλλον να αντιληφθούν ότι η μοίρα του νεοφιλελευθερισμού είναι ο λαϊκισμός. Ειδάλλως θα αποτελέσουν την δακτυλοδεικτούμενη ουρά της ύστερης Μεταπολίτευσης. Αν δεν προσέξουν, η παλίρροια της Ιστορίας θα τους πάρει μαζί της ως οργανική τσόντα του «Παλαιού Καθεστώτος». Αυτό από το οποίο προήλθαν και αυτό που νομίζουν ότι άφησαν μια για πάντα πίσω τους πιθανόν να το ξαναβρούν ανυπερθέτως μπροστά τους.
