Γιατί κατά τήν γνώμη μου ἡ Ἐκκλησία δέν μπορεῖ καί δέν πρέπει νά δεχθεῖ τό σύμφωνο συμβίωσης τῶν ὁμοφύλων
Τό σύμφωνο συμβίωσης τῶν ὁμοφύλων ἀπασχολεῖ τήν Ἐλληνική Βουλή καί τήν Ἑλληνική κοινωνία. Στή βάση τῆς ἐπιχειρηματολογίας τῶν ὑποστηριζόντων τήν ἀπρόσκωπτη συμβίωση τῶν ὁμοφύλων εἶναι τά ἀνθρώπινα δικαιώματα. Οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἔχουν καί αὐτοί, ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἀπαράγραπτα δικαιώματα τά ὁποῖα πρέπει νά εἶναι σεβαστά.
Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νά δεχθεῖ τό σύμφωνο αὐτό; Κατά τήν ἄποψη ὁρισμένων «προοδευτικῶν» χριστιανῶν, ἀκόμη καί ἱερωμένων, γιά λόγους ἀγάπης καί ἀνεκτικότητος (ἴσως καί φυσικῆς ἀναγκαιότητος τῶν φιλομοφύλων) πρέπει νά τό δεχθεῖ. Ὁμοίως καί ὁρισμένοι δημοσιογράφοι τονίζουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία πρέπει νά προσαρμοσθεῖ στήν νομική καί κοινωνική ἀναγκαιότητα τῶν καιρῶν μας καί νά συναινέσει στό σύμφωνο. Ἄλλωστε καί τό Εὐαγγέλιο τῆς ἀγάπης κατ̉ αὐτούς ἔτσι ἐπιτάσσει.
Ἡ Ἐκκλησία ὅμως ἔχει ὁρισμένα χαρακτηριστικά καί δομικά θά λέγαμε στοιχεῖα τά ὁποῖα εἴτε σκοπίμως ἀγνοοῦνται εἴτε δέν γίνονται ἀρκούντως συνειδητά ἀπό χριστιανούς καί μή. Πρῶτον ἡ Ἐκκλησία δέν ἐνστερνίζεται τόν ἄκρατο πλουραλισμό καί σχετικισμό τῆς σύγχρονης μετανεωτερικῆς ἐποχῆς. Πιστεύει σέ ἀπόλυτη ἀλήθεια γιά ὅλη τήν ἀνθρωπότητα καί τόν κόσμο. Ἡ ἀπόλυτη αὐτή ἀλήθεια εἶναι ὁ Τριαδικός Θεός, ἡ αἰωνία ὑπόσταση τοῦ Πατρός, ἡ αἰωνία ὑπόσταση τοῦ Λόγου καί ἡ αἰωνία ὑπόσταση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀκόμη ἡ Ἐκκλησία πιστεύει ὅτι εἶναι «ἐκκλησία Θεοῦ ζῶντος, στῦλος καί τό ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α‘ Τίμ.3,15), τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός παρεκτεινόμενος εἰς τούς αἰῶνας. Σκοπός καί ἀποστολή της εἶναι νά θεραπεύσει ἠθικά, πνευματικά καί ὀντολογικά τόν ἄνθρωπο, ἔτσι ὥστε αὐτός νά εἶναι σέ θέση νά βιώσει σωστικά καί ὄχι κολαστικά τόν Θεό τήν ἐσχάτη ἡμέρα τῆς λαμπρᾶς ἐπιφανείας του. Ἔργο της δέν εἶναι νά δικαιολογεῖ τά ἀνθρώπινα πάθη «ἐξ ἀγάπης καί ἀνοχῆς», ἀλλά ἀκριβῶς ἐξ ἀγάπης καί πραγματικῆς φιλανθρωπίας νά τά θεραπεύει, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νά ὁμοιωθεῖ κατά τό δυνατόν μέ τόν ὁμοιωθέντα μέ μᾶς Θεό Λόγο καί νά μπορέσει ἔτσι νά συμβασιλεύσει μαζί του αἰωνίως.Κάθε ψεκτό πάθος εἶναι ἕνας «ἀλλόκοτος καί δύσερως ἔρως» (ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς) πού ἀλλοτριώνει καί χωρίζει ἀπό τόν Θεό, ἀλλά καί ταλαιπωρεῖ πνιγηρά τόν ἄνθρωπο. Πραγματική ἀγάπη πρός τούς ὁμοφιλοφύλους εἶναι ἡ βοήθεια νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τό πάθος τους, πού ταλαιπωρεῖ πάνω ἀπό ὅλα αὐτούς τούς ἴδιους, καί ὄχι νά διευκολύνονται στήν «ἀπόλαυσή» του. Τούτη τήν ἀλήθεια ξεχνοῦν ὁρισμένοι «προοδευτικοί» χριστιανοί ἀκόμη καί ἱερωμένοι. Ἡ Ἐκκλησία δέν μπορεῖ νά συναινέσει στήν θεσμική, ἠθική καί κοινωνική νομιμοποίηση τῆς ὁμοφυλοφιλίας, ἀλλά νά ποιμάνει σωστικά αὐτούς. Νά τούς βοηθήσει νά συνειδητοποιήσουν τό πάθος τους καί νά θελήσουν τήν ἀπαλλαγή τους ἀπό αὐτό μέ τήν ἀκράδαντη πεποίθηση ὅτι «δέν ὑπάρχει καί δέν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρξῃ κατάστασις, κατά τήν ὁποίαν δέν δύναται Οὗτος (ὁ Χριστός) νά σώσῃ»(π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ).
Ἡ Ἐκκλησία δέν δύναται νά ἀρνηθεῖ ἑαυτήν, ὅπως καί ὁ Θεός δέν δύναται νά ἀρνηθεῖ ἑαυτόν. Ἔργο της εἶναι ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί στόν νῦν καί στόν μέλλοντα αἰῶνα καί ὄχι νά θεσμοθετεῖ τρόπους ζωῆς ἀλλοτρίους τοῦ Ἀρχηγοῦ της. Μάλιστα ἡ Ποιμαντική της ἐνίοτε μπορεῖ νά θεωρηθεῖ «σκληρή» καί ἐπώδυνη, ἀλλά εἶναι πάντοτε φιλάνθρωπη. Π.χ. ἄς δοῦμε τήν ποιμαντική πού προτείνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἑρμηνεύοντας τήν Β‘ Πρός Κορινθίους Ἐπιστολή τοῦ Ἀπ. Παύλου: «Τούτους καί ἡμεῖς μάθωμεν τῆς φιλανθρωπίας τούς νόμους (οὕς ὁ Παῦλος ἐπί τοῦ πεπορνευκότος ἐνομοθέτησε). Καί γάρ ἵππον, ἄν ἴδῃς κατά κρημνόν φερόμενον, χαλινόν ἐμβάλλεις, καί ἀναχαιτίζεις μετά σφοδρότητος, καί μαστίζεις πολλάκις· καίτοι γε τοῦτο κόλασις ἐστιν, ἀλλ̉ ἡ κόλασις αὕτη σωτηρίας μήτηρ ἐστί· οὕτω καί ἐπί τῶν ἁμαρτανόντων ποίησον· δῆσον τόν πλημμελήσαντα, ἕως ἄν ἐξιλεώσῃ τόν Θεόν·μή ἀφῇς λελυμένον, ἵνα μή δεθῇ τῇ τοῦ Θεοῦ ὀργῇ…μή δή ὠμότητος εἶναι νόμιζε τό τοιοῦτον καί ἀπανθρωπίας, ἀλλά τῆς ἄκρας ἡμερότητος καί ἀρίστης ἰατρείας καί πολλῆς κηδεμονίας» (PG 61,502). Βέβαια εἶναι ἀναντίρρητο ὅτι στήν ἐποχή μας εἶναι ἀδιανόητοι τέτοιοι τρόπου ποιμαντικῆς. Μάλιστα ἐκτός πάσης ἀντιλογίας εἶναι ἀπαράδεκτοι οἱ θεραπευτικοί τρόποι πού χρησιμοποιήθηκαν στήν περίπτωση τοῦ μεγαλοφυοῦς Ἄγγλου μαθηματικοῦ Ἄλαν Τιούρινγκ γιά νά τόν θεραπεύσουν ἀπό τήν ὁμοφυλοφιλία του καί τελικά τόν ὁδήγησαν στήν αὐτοκτονία. Ὅμως ἄν λάβει κανείς ὑπ̉ ὅψιν του τόν «νοῦν» τῆς ἀνωτέρω ποιμαντικῆς τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, νομίζω ὅτι θά συμφωνήσει ὅτι ἡ ποιμαντική τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νά φέρει τόν πάσχοντα σέ συναίσθηση τῆς ἁμαρτίας του καί νά τόν βοηθήσει μέ ἤπιους τρόπους νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό αὐτήν καί ὄχι νά ἀμνηστεύσει τήν πτώση του καί νά τήν νομιμοποιήσει.
Ἐπί πλέον ἡ Ἐκκλησία, ἀλλά καί ἡ κοινωνία στό σύνολό της πρέπει νά ἔχουν συναίσθηση τῆς συλλογικῆς εὐθύνης καί τίς ἐπιπτώσεις ἀπό τήν θεσμοποίηση τοῦ κακοῦ. Ὁ π. Παΐσιος ἔλεγε περί αὐτοῦ (ἀναφερόταν στήν νομιμοποίηση τῶν ἐκτρώσεων, ἀλλά κάλλιστα ἐφαρμόζεται καί στήν περίπτωσή μας):«Ὅταν παραβαίνη ἕνας ἄνθρωπος μιά ἐντολή τοῦ Εὐαγγελίου, εὐθύνεται μόνον αὐτός. Ὅταν ὅμως κάτι πού ἀντίκειται στίς ἐντολές τοῦ Εὐαγγελίου γίνεται ἀπό τό κράτος νόμος, τότε ἔρχεται ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ σέ ὅλο τό ἔθνος, γιά νά παιδαγωγηθῆ». (Ὁσίων Πορφυρίου καί Παϊσίου, Ἡ εὐθύνη τῶν γονέων γιά τήν ἀνατροφή τῶν παιδιῶν, Ἀλεξανδρούπολη 2015, σελ. 59)
Τέλος πρέπει νά σημειώσουμε ὅτι ἡ συμπεριφορά τῶν πιστῶν ἀπέναντι στούς ὁμοφυλόφιλους πρέπει νά εἶναι λεπτή, διακριτική καί εὐγενική, χωρίς ὕβρεις, εἰρωνεία, χλευασμούς καί ὑπονοούμενα. Δέν πρέπει νά λησμονοῦμε ὅτι ὁρισμένοι ἀπό αὐτούς εἶναι προικισμένοι μέ ἐξαιρετικά διανοητικά καί καλλιτεχνικά χαρίσματα, τά ὁποῖα ἀξίζουν τοὐλάχιστον σεβασμοῦ.Ἐπίσης εἶναι ἀναληθές ὅτι στεροῦνται ἀνδρείας καί γενναιότητος καί ὅτι δέν ἔχουν τά φόντα νά ἀναδειχθοῦν σέ ἥρωες ‒ ὅπως ἐλέχθη ἀπό κάποιν ἱεράρχη κάποτε. Αἴφνης ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ γιά τόν ὁποῖο εἶχε πεῖ ὁ Σουητώνιος ὅτι εἶναι omnium mulierum vir (=ὅλων τῶν γυναικῶν ἄνδρας) καί omnium virorum mulier (=ὅλων τῶν ἀνδρῶν γυναῖκα), παρ̉ ὅλη τήν ἀμφιφυλία του ἦταν γενναῖος καί ἀνδρεῖος. Πολέμησε ὡς ἁπλός στρατιώτης στίς μάχες πρός τούς Γαλάτες, μάλιστα ὅπως ἀναφέρει ὁ Πλούταρχος στόν βίο του σε μία μάχη μέ βάρβαρα Βελγικά φῦλα οἱ Ρωμαῖοι ὑποχώρησαν καί ἦσαν ἕτοιμοι νά τραποῦν σέ φυγή, ὅταν ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ ἅρπαξε ἕνα θυρεό (=μεγάλη ἀσπίδα) καί ὅρμησε κατά τῶν βαρβάρων φωνάζοντας καί παροτρύνοντας μέ τό μικρό τους ὄνομα τούς ἀξιωματικούς καί στρατιῶτες του νά μήν ὑποχωρήσουν ἀλλά νά κρατήσουν τίς θέσεις τους καί νά ἀντεπιτεθοῦν, πρᾶγμα πού ἐν τέλει ἔγινε καί σημείωσαν περιφανῆ νίκη οἱ Ρωμαῖοι.
Δέν νομίζω ὅτι ἡ ὑποτίμηση, ἡ χλεύη καί ὁ στιγματισμός τῶν ὁμοφυλοφίλων βοηθεῖ σέ κάτι. Τοὐναντίον σκληραίνει καί πεισμώνει τούς ὑφιστάμενους αὐτά καί δυσχεραίνει τήν προσέγγιση καί θεραπεία τους.
